Δεν θα ήθελα να προσθέσω κάποιο προσωπικό σχόλιο. Βλέποντας το βίντεο μέχρι τέλους ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.
Με δωράκια προσπαθεί το υπουργείο Παιδείας να επιβάλει τον θεσμό των χρησιμοποιημένων συγγραμμάτων. Κι άλλες διορθώσεις στον νόμο για τα ιδρύματα προαναγγέλλει η υπουργός Παιδείας για να παρακάμψει την άρνηση της πανεπιστημιακής κοινότητας να τον εφαρμόσει.
Με δωράκια επιχειρεί το υπουργείο Παιδείας να δελεάσει τους φοιτητές προκειμένου να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους να λαμβάνουν δωρεάν τα έντυπα ακαδημαϊκά συγγράμματα και να αρκεστούν σε χρησιμοποιημένα. Σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας, από φέτος ξεκινά ένα... εθελοντικό πάρε-δώσε χρησιμοποιημένων συγγραμμάτων που όσοι το δεχτούν και είναι και τυχεροί θα κερδίζουν... δωρεάν κινητά!
Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας, φέτος υλοποιείται μια νέα δράση, ονόματι «Εύδοξος+», όπου φοιτητές «μπορούν να διαθέτουν τα συγγράμματα παλαιότερων ετών, που δεν χρειάζονται πλέον» σε συμφοιτητές τους. Με την έναρξη διανομής των συγγραμμάτων, στις 24.10 κάθε φοιτητής μπορεί να επιλέξει εάν θα παραγγείλει, νέο σύγγραμμα μέσω του http://eudoxus.gr/ ή θα διαλέξει ένα χρησιμοποιημένο, μέσω του https://service.eudoxus.gr/student/#eudoxusplus, εφόσον είναι διαθέσιμο από συμφοιτητές του. Όσοι φοιτητές μπουν στο πρόγραμμα, είτε για να δώσουν είτε για να πάρουν, «κερδίζουν πιστωτικές μονάδες για τη δωρεάν απόκτηση επιπλέον συγγραμμάτων», που προφανώς τα χρειάζονταν αλλά το υπουργείο Παιδείας τα έκοψε. Ακόμα πιο ευτελιστικό για τους φοιτητές και την ακαδημαϊκή διαδικασία είναι το γεγονός ότι οι φοιτητές που θα συνεργαστούν μπαίνουν αυτομάτως σε ηλεκτρονική κλήρωση για την απόκτηση ψηφιακών συσκευών και υπηρεσιών Ίντερνετ. Άραγε σπόνσορας θα είναι και εδώ τα καταστήματα «Γερμανός» και με τι αντάλλαγμα;
Είναι σαφές ότι το υπουργείο Παιδείας αποσύρεται σταδιακά από την υποχρέωσή του να παρέχει στους φοιτητές τα συγγράμματα που απαιτούνται. Το τραγικό στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, που σηματοδοτεί ακόμη μία κίνηση προς τα πίσω, είναι ότι εμφανίζεται να αναδεικνύει τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συλλογικότητας και του εθελοντισμού. Όμως, πρώτη φορά βλέπουμε να κληρώνονται κινητά ως δέλεαρ για να εκφραστεί η αλληλεγγύη μεταξύ των φοιτητών.
Στο μεταξύ, η Α. Διαμαντοπούλου προανήγγειλε χθες, από το βήμα της Βουλής, ότι θα συνεχίσει τις επικίνδυνες και αμφίβολης νομιμότητας διορθώσεις του νόμου για τα πανεπιστήμια, στοχεύοντας στην εφαρμογή του με την παράκαμψή της πανεπιστημιακής κοινότητας. “Θα κάνουμε συνεχείς αλλαγές, ώστε να εφαρμόζεται ο νέος νόμος για τα ΑΕΙ. Ό,τι χρειαστεί, στην πορεία”, δήλωσε η υπουργός Παιδείας, κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή των τροπολογιών, που κατέθεσε την προηγούμενη Παρασκευή, για τον νόμο που ψήφισε μόλις πριν από δύο μήνες. Υπενθυμίζεται ότι με τις τροποποιήσεις διασφαλίζεται η εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης, ενώ η ίδια η υπουργός αναλαμβάνει υπερεξουσίες ελέγχοντας όλη τη διαδικασία.
Η υπουργός Παιδείας ομολόγησε ότι οι τροποποιήσεις αυτές γίνονται «για να μην υπάρχει η δυνατότητα σε αυτούς που δεν θέλουν να εφαρμόσουν τον νόμο, να αρνηθούν στοιχειώδεις διαδικασίες» ή αλλιώς «επειδή έχουμε συνεχή δείγματα και από πλευράς δηλώσεων και από πλευράς ανακοινώσεων συγκλήτων ή άλλων οργάνων για τη μη εφαρμογή του νόμου». Με τις «διορθώσεις», η υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι βοηθά την ισχνή μειοψηφία των μελών ΔΕΠ που είναι πρόθυμα να εφαρμόσουν τον νόμο “να μη βρουν μπροστά τους περαιτέρω δυσκολίες από αυτές που ήδη ξέρουμε”.
Και τον προτελευταίο της σύμμαχο, την ΠΑΣΠ ΤΕΙ, χάνει η Α. Διαμαντοπούλου. Με ανακοίνωσή της η ΠΑΣΠ ΣΤΕΦ και ΣΔΟ του ΤΕΙ Αθήνας καταγγέλλει την απαράδεκτη απόφαση του υπουργείου Παιδείας να μειώσει στο 50% τον αριθμό του έκτακτου προσωπικού στο ίδρυμα, ενώ μιλά για νόμο-πλαίσιο έκτρωμα που υποβαθμίζει τα ΤΕΙ.
Ένα σημαντικό βήμα για την αναγνώριση των «χρυσών μετοχών» της Τράπεζας της Ανατολής, έγινε χθες από τον ελληνικό Δημόσιο. Η Γ’ Δ.Ο.Υ. της Πάτρας επί της ουσίας αναγνώρισε την αξία τους, βεβαιώνοντας μάλιστα και τον αντίστοιχο φόρο που αναλογεί.
Ο πατρινός κάτοχός τους Αρτέμης Σώρρας συνοδευόμενος από το δικηγόρο του είχε καταθέσει υπό τη μορφή δωρεάς τις 4 μετοχές στη Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία END για να σωθεί η χώρα από το χρέος.
Χθες ο Α. Σώρρας ζήτησε και πήρε επίσημο έγγραφο από τη δημόσια οικονομική υπηρεσία για το φόρο δωρεάς που θα πρέπει να πληρώσει ο οποίος με βάση την αξία της μετοχής ξεπερνά τα 13 δις ευρώ. Ο φόρος που βεβαιώθηκε είναι 13 δις 570 εκατ. ευρώ!
Μιλώντας στο thebest.gr o εκπρόσωπος της ΕΝD κ. Γιώργος Γιαβής, εξέφρασε την ικανοποίησή του για την εξέλιξη, καθώς όπως είπε επί της ουσίας οι μετοχές αποκτούν νομική αξία και αναγνωρίζονται από το Ελληνικό Δημόσιο.
Όσο για το από πού θα βρεθεί το δυσθεώρητο αυτό ποσό για να πληρωθεί ο φόρος ο κ. Γιαβής, αρκέστηκε να πει ότι το ποσό και θα βρεθεί και θα καταβληθεί, αποφεύγοντας προς το παρόν να δώσει λεπτομέρειες.
Ωστόσο, όπως είπαν αρμόδιες εφοριακές πηγές η επίσημη αναγνώριση από την Εφορία της αξίας των μετοχών δεν έχει γίνει ακόμη. Αυτό θα γίνει όταν ο δωρητής προσέλθει να πληρώσει τον φόρο που αναλογεί.
Το επόμενο βήμα της ΕΝD είναι να ζητήσει, μέσω της δικαστικής οδού, από την Εθνική Τράπεζα κάποιο έγγραφο που να αποδεικνύει ότι η εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής έχει ολοκληρωθεί. Και αυτό διότι, όπως σημειώνει ο κ. Γιαβής, μέχρι σήμερα τέτοιο έγγραφο δεν έχει δημοσιοποιηθεί από την Τράπεζα.
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η σκηνή από την ταινία «το χώμα βάφτηκε κόκκινο». Ο Ρήγας (Γιάννης Βόγλης) κατόπιν προτροπής του πατέρα του (Μάνος Κατράκης) σπάζει αρχικά στα δύο, μια ξύλινη βέργα. Επαναλαμβάνει το ίδιο με τις δύο βέργες να γίνονται τέσσερεις. Προσπαθεί να το επαναλάβει με την αντίσταση του γόνατου. Το αποτέλεσμα... αδύνατον. Είναι αυτό που λέμε «η ισχύς εν τη ενώσει». Νόμος της Φύσης. Νόμος όμως και της πολιτικής.
Κατοχή. Η ναζιστική Γερμανία άρει την απόφασή της να «επιστρατεύσει» Έλληνες για τα εργοστάσια της. Το ΕΑΜ διοργανώνει γενική απεργία. Οι Έλληνες μαζικά-δυναμικά ανταποκρίνονται στο συλλαλητήριο. Οι κατακτητές κάνουν πίσω.
Ένα χρόνο τώρα και η χώρα αναστενάζει από το μνημόνιο. Η αριστερά μπροστά στην οικονομική υποδούλωση έπρεπε να αφήσει στην πάντα (μακάρι μια για πάντα) τις διαφορές της και να συγκροτήσει κοινό μέτωπο. Μέτωπο πολιτικό. Μέτωπο συνδικαλιστικό, κοινωνικό, τοπικοαυτοδιοικητικό. Μέτωπο με το λαό. Αμέσως μετά την ψήφιση του μνημονίου.
Έτσι με όλα όσα ακολούθησαν στον ένα χρόνο, θα την καθιστούσαν ηγέτιδα πο λιτική δύναμη στο μαζικό κίνημα, στο ταξικό κίνημα αλλά και στους «αγανακτισμένους» των πλατειών. Ήταν βέβαιο ότι με τα μέτρα που προωθούσε το μνημόνιο ο κόσμος ... «θα ξυπνούσε». Η αιτία υπήρχε. Η αφορμή ήρθε με την αιχμή των Ισπανών « Σιγά ... μην ξυπνήστε τους Έλληνες.»
Η αριστερά για άλλη μία φορά ...κοιμήθηκε στα όνειρά της. Ο λαός βγαίνει στους δρόμους. Ξενυχτάει στις πλατείες. Και η αριστερά δείχνει να το φοβάται επειδή δεν το ελέγχει. Ουραγός των εξελίξεων. Δεν μπορεί να βγει γιατί έχει χάσει έδαφος .
Άπαντες στην αριστερά γνωρίζουν ότι δύο είναι οι μαρξιστικοί «παράλληλοι δρόμοι» για την νίκη του λαού. Η ενίσχυση του πολιτικού υποκείμενου και του λαϊκού κινήματος. Για να νικήσει το ένα απαιτείται και η νίκη ή ισχυροποίηση του άλλου. Δεν μπορεί να νικήσει ο κάθε χώρος μόνος του.
Πρόταση
Στην παρούσα συγκυρία το πολιτικό υποκείμενο έπρεπε εδώ και ένα χρόνο να εκφράζεται από την κοινή δράση των πολιτικών κομμάτων της αριστεράς (49 τον αριθμό κατά δήλωση του Μανώλη Γλέζου) και ταυτόχρονη κοινή δράση σε εργατικό, συνδικαλιστικό, τοπικοαυτοδιοικητικού τομέα.
Σήμερα, αν και έχει χαθεί η ευκαιρία της πρωτοπορίας, τα κόμματα της αριστεράς ( ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ , ΔΗΜ.ΑΡ κτλ.) μπορούν (φυσικά αν το θελήσουν οι ηγεσίες) να ανατρέψουν και την εσωτερική τους εμφύλια κατάσταση και κατά συνέπεια και την γενικότερη κατάσταση σε επίπεδο χώρας. Οι μέρες που θα ακολουθήσουν θα είναι πιο δύσκολες. Σε πολιτικό επίπεδο δεν υπάρχει σωτηρία ούτε και με τις εκλογές αφού ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ , ΔΗΜ.ΣΥΜ. με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπηρετούν το μνημόνιο ή θα κληθούν να το υπηρετήσουν ως δεδομένο αν έρθουν στην εξουσία. Από αυτές τις πολιτικές δυνάμεις δεν θα τεθεί το θέμα της ανατροπής του μνημονίου.
Η πολιτική ανατροπή του μνημονίου μπορεί να γίνει μόνο από τις δυνάμεις της αριστεράς. Αισθάνομαι εσωτερική ικανοποίηση και δεν το κρύβω γιατί από πέρσι είχα μιλήσει δημόσια για την ανάγκη της κοινής δράσης της αριστεράς. Αισθάνομαι όμως και τεράστια θλίψη που οι ηγεσίες της αριστεράς μετά από ένα χρόνο μνημόνιο και ΔΝΤ, δεν πήραν χαμπάρι ότι η Ελλάδα που γνωρίσαμε δεν υπάρχει πια.
Ελπίζω να καταλάβουν όσο καιρός τους απομένει ότι ο λαός θα ξαναγκαλιάσει ένα νέο ΕΑΜ. Και όσο νωρίτερα δημιουργηθεί τόσο καλύτερα για το λαό αλλά και για το πολιτικό μέλλον της αριστεράς.
* O Γιώργος Μαρκόπουλος είναι δημοσιογράφος, από τον Πύργο Ηλείας.
Η Ναόμι Κλάιν για τις ταραχές στο Λονδίνο και την παγκόσμια οικονομική ληστεία
Συνεχίζω να ακούω παραλληλισμούς ανάμεσα στις ταραχές του Λονδίνου και άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων - τις σπασμένες βιτρίνες στην Αθήνα ή τα καμένα αυτοκίνητα στο Παρίσι. Και υπάρχουν ομοιότητες, αυτό είναι σίγουρο: μια σπίθα που την ανάβει η αστυνομική βία, μια γενιά που νιώθει παραμελημένη.
Ναι αλλά αυτά τα γεγονότα σημαδεύτηκαν από τις μαζικές καταστροφές ∙ οι λεηλασίες ήταν ήσσονος σημασίας. Υπήρξαν άλλωστε τα τελευταία χρόνια κι άλλες μαζικές λεηλασίες, και μάλλον πρέπει να μιλήσουμε και γι' αυτές. Υπήρξε η Βαγδάτη αμέσως μετά την εισβολή των ΗΠΑ - ένα παραλήρημα εμπρησμών και λεηλασίας που ερήμωσε βιβλιοθήκες και μουσεία. Τότε χτυπήθηκαν επίσης τα εργοστάσια. Το 2004 επισκέφθηκα ένα εργοστάσιο που κάποτε έφτιαχνε ψυγεία. Οι εργάτες του αφού είχαν αφαιρέσει καθετί που είχε αξία, μετά το έκαψαν ολοσχερώς, σε σημείο που η αποθήκη του εργοστασίου να μοιάζει με γλυπτό από λιωμένο μέταλλο.
Τότε όμως το γεγονός καλύφθηκε στην τρέχουσα ειδησεογραφία ως μια άκρως πολιτική πράξη. Είπαν ότι αυτά γίνονται όταν ένα καθεστώς δεν έχει καμιά νομιμοποίηση στα μάτια του κόσμου. Αφότου παρακολουθούσαν για τόσο καιρό το Σαντάμ και τους γιους του να κάνουν ό,τι θέλουν με όποιον θέλουν, πολλοί καθημερινοί Ιρακινοί ένιωσαν ότι είχαν το δικαίωμα να πάρουν και μερικά πράγματα για τους εαυτούς τους. Αλλά το Λονδίνο δεν είναι Βαγδάτη και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν είναι Σαντάμ, οπότε σίγουρα δεν υπάρχει τίποτε να μάθουμε απ' αυτή την υπόθεση.
Τί λέτε να εξετάσουμε ένα παράδειγμα από μια δημοκρατία; Αργεντινή ας πούμε γύρω στο 2001. Η οικονομία σε ελεύθερη πτώση και χιλιάδες άνθρωποι να ζουν σε σκληρές γειτονιές που ήταν βιομηχανικές ζώνες με ευημερία πριν τη νεοφιλελεύθερη περίοδο και την εισβολή των πολυεθνικών σούπερ - καταστημάτων. Ο κόσμος βγήκε τότε έξω και γέμιζε καροτσάκια με αγαθά που δε μπορούσε πλέον το πορτοφόλι του να τα σηκώσει - ρούχα, ηλεκτρονικά είδη, κρέας. Η κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε «κατάσταση πολιορκίας» για να αποκαταστήσει την τάξη ∙ αυτό δεν άρεσε στον κόσμο ο οποίος και ανέτρεψε την κυβέρνηση.
Οι μαζικές λεηλασίες της Αργεντινής ονομάστηκαν El Saqueo - η λεηλασία. Αυτό είχε ιδιαίτερη πολιτική σημασία γιατί με αυτόν ακριβώς τον όρο περιγράφονταν ως τότε οι ενέργειες των ελίτ που πούλησαν τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία της χώρας με ολοφάνερα διεφθαρμένες συμφωνίες ιδιωτικοποίησης, κρύβοντας λεφτά σε οφ σορ (offshore) εταιρίες και μετά δίνοντας το λογαριασμό στον κόσμο με ακραία πακέτα λιτότητας. Οι Αργεντινοί κατάλαβαν ότι οι λεηλασίες των εμπορικών κέντρων δε θα είχαν συμβεί αν δεν είχε προηγηθεί η μεγαλύτερη λεηλασία της οικονομίας και ότι οι πραγματικοί γκάνγκστερ ήταν και οι υπεύθυνοι για την κατάσταση.
Αλλά η Αγγλία δεν είναι Λατινική Αμερική, και οι ταραχές της δεν είναι πολιτικές, ή έτσι συνεχίζουμε να ακούμε. Έχουν να κάνουν λέει με την ανομία και με τους νεαρούς που εκμεταλλεύονται μια κατάσταση για να αρπάξουν οτιδήποτε δεν είναι δικό τους. Και η βρετανική κοινωνία, μας λέει ο Κάμερον, απεχθάνεται αυτού του είδους τη συμπεριφορά.
Αυτά λέγονται λοιπόν με κάθε σοβαρότητα. Λες και η μαζική πρακτική της διάσωσης των τραπεζών δεν είχε λάβει ποτέ χώρα, ακολουθούμενη μάλιστα από προκλητικά νέα ανώτατα μπόνους. Κι έπειτα να ακολουθούν οι έκτακτες συναντήσεις των G-8 και G-20, όπου οι ηγέτες αποφάσισαν συλλογικά να μην κάνουν τίποτε για να τιμωρήσουν τους τραπεζίτες για αυτή την κατάσταση ή έστω να πάρουν κάποια σοβαρή πρωτοβουλία για να αποτρέψουν πιθανή επανάληψη αντίστοιχης κρίσης στο μέλλον. Αντίθετα, επέστρεψαν όλοι στα σπίτια τους κι ο καθένας στη χώρα του επέβαλλε θυσίες σ' αυτούς που ήταν πιο ευάλωτοι. Το έκαναν απολύοντας δημοσίους υπαλλήλους, χρησιμοποιώντας τους εκπαιδευτικούς σαν αποδιοπομπαίους τράγους, κλείνοντας βιβλιοθήκες, ανεβάζοντας τα δίδακτρα, προωθώντας γρήγορες ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, μειώνοντας τις συντάξεις κ.ο.κ - φτιάξτε το κοκτέιλ ανάλογα με τη χώρα στην οποία βρίσκεστε. Και ποιοί βγήκαν στην τηλεόραση κάνοντας μαθήματα για την ανάγκη να τελειώνουμε επιτέλους με αυτά τα «προνόμια»; Μα φυσικά, οι τραπεζίτες και οι μάνατζερ των κερδοσκοπικών αμοιβαίων κεφαλαίων (hedge funds).
Αυτή είναι η παγκόσμια λεηλασία, η στιγμή της μεγάλης αρπαγής. Υποκινούμενη από μια παθολογική αίσθηση του δικαιώματος στη λεηλασία, όλα έγιναν με τα φώτα αναμμένα, λες και δεν υπήρχε τίποτε να κρύψουν. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι ενοχλητικοί φόβοι. Στις αρχές του Ιούλη, η Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, αναφέρθηκε σε μια σχετική δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία το 94% των εκατομμυριούχων φοβούνται τη «βία των δρόμων». Εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι ήταν ένας λογικός φόβος.
Βέβαια, οι ταραχές στο Λονδίνο δεν ήταν πολιτική διαμαρτυρία. Αλλά οι άνθρωποι που λήστευαν τη νύχτα είναι απολύτως βέβαιο ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι οι ελίτ διέπρατταν τη δικιά τους ληστεία κατά τη διάρκεια της μέρας. Η λεηλασία είναι μεταδοτική.
Οι Συντηρητικοί έχουν δίκιο όταν λένε ότι οι ταραχές δε σχετίζονται με τις περικοπές. Σχετίζονται όμως και με το παραπάνω με αυτό που οι περικοπές εκπροσωπούν: τη λογική του αποκλεισμού. Αποκλεισμένος σε μια διευρυνόμενη κατώτερη τάξη με τους πολύ λίγους δρόμους διαφυγής που υπήρχαν μια προηγούμενη περίοδο - μια δουλειά και μια καλή προσιτή εκπαίδευση – να φράζονται κι αυτοί πολύ γρήγορα. Οι περικοπές δίνουν το μήνυμα. Λένε σε ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας: είσαι καταδικασμένος να βρίσκεσαι εκεί που είσαι τώρα, όλο και περισσότερο σαν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που διώχνουμε στα όλο και πιο οχυρωμένα σύνορα μας.
Η απάντηση του Ντέιβιντ Κάμερον στις ταραχές ήταν να καταστήσει κυριολεκτικό τον αποκλεισμό: εξώσεις από τις κοινωνικές κατοικίες, απειλές ότι θα κόψει τα μέσα της επικοινωνίας και εξωφρενικές ποινές φυλάκισης (5 μήνες σε μια γυναίκα για ένα κλεμένο σορτσάκι). Το μήνυμα που θέλουν να στείλουν και πάλι το ίδιο: εξαφανιστείτε, και κάντε το και ήσυχα.
Στη «σύνοδο κορυφής της λιτότητας» των G-20 πέρσι στο Τορόντο, οι διαδηλώσεις οδηγήθηκαν σε ταραχές και πολλά αυτοκίνητα της αστυνομίας πυρπολήθηκαν. Δεν ήταν τίποτε βέβαια σε σχέση με τα δεδομένα του Λονδίνου του 2011, αλλά παρόλα αυτά ήταν κάτι που σόκαρε εμάς τους Καναδούς. Η μεγάλη αντιπαράθεση που έγινε τότε ήταν για το γεγονός ότι η κυβέρνηση ξόδεψε 675 εκατομμύρια δολάρια στην «ασφάλεια» της συνόδου κορυφής (χωρίς βέβαια να τα κατάφεραν να σβήσουν τις φωτιές). Την ίδια στιγμή πολλοί από μας είχαμε επισημάνει ότι το νέο ακριβό οπλοστάσιο που είχε αποκτήσει η αστυνομία - αντλίες νερού, ηχητικά κανόνια, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες - δεν ήταν μόνον για τους διαδηλωτές στους δρόμους. Μακροπρόθεσμα, η χρήση τους θα έγκειται στο να πειθαρχήσουν τους φτωχούς, που στη νέα εποχή της λιτότητας θα έχουν επικίνδυνα λίγα για να χάσουν.
Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ο Ντέιβιντ Κάμερον: δε μπορείς να κόβεις από τον προϋπολογισμό τα κονδύλια για την αστυνομία την ίδια στιγμή που περικόπτεις τα πάντα. Γιατί όταν κλέβεις τα πολύ λίγα που έχουν απομείνει στους ανθρώπους, προκειμένου να προστατεύσεις αυτούς που έχουν πολύ περισσότερα απ' όσα αξίζουν, θα πρέπει να περιμένεις την αντίσταση - είτε της οργανωμένης διαμαρτυρίας είτε της αυθόρμητης λεηλασίας.
Και αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι φυσική.
Ναόμι Κλάιν 16 Αυγούστου 2011Μετάφραση: Κώστας Γούσης
Πηγή: The Nation